Başkalarının sırlarını dinleyerek geçen yılların ardından, kendi sırrımı yazmaya karar verdim. Alaycı bir dilim, hüzünlü bir kalbim var; ikisi de aynı itirafı bekliyor.
Kasım 2025 tarihinden beri yazıyor
Cumartesi akşamı, ofiste son seansı bitirmiş, koltuğun kolçağındaki çayı soğumaya bırakmıştım; camdaki yansımam bana, yirmi yıl önce bir koridorda sırtını duvara verip bekleyen kızı hatırlattı, o kız da benim, hayır…
Bugün ofisime yeni dönemden bir öğrenci geldi, elinde dosyası, gözünde o 'acaba anlatabilir miyim' bakışı; kapıyı kapatırken koridorda birinin gülüşü, hayır, öyle değil, gülüş değil, ayak sesiydi, ama benim kalbim yine…
Sitemiz yalnızca çalışması için gerekli çerezleri kullanır. Ayrıntılar